رسول پارسی، استاد دانشگاه که دو سال را در زندان گروه طالبان سپری کرده است، از «تفتیش عقاید» روشنفکران، فعالان مدنی و استادان دانشگاه در بازداشتگاههای این گروه خبر داده است.
آقای پارسی در صفحه فیسبوک خود نوشت که بازداشت شدگان در نگاه بازجویان و مقامات قضایی گروه طالبان، عمدتاً با برچسبهایی چون «مرتد»، «مسیحی»، «منافق»، «فاسق»، «رافضی» یا «جاسوس» انگزده میشوند.
به گفته وی، این اقدام با هدف ایجاد رعب در میان خانوادهها برای جلوگیری از هرگونه پیگیری و دادخواهی انجام میگیرد.
این استاد دانشگاه ادعا کرد که بازجوییها کاملاً بر اساس معیارهای ایدئولوژیک گروه طالبان انجام میشود.
او افزودهاست که بازجویان از زندانیان درباره باورهای دینی، تفسیرشان از اسلام و دیدگاهشان نسبت به گروه طالبان، به اجبار سؤال میپرسند.
آقای پارسی اضافه کرد: «بازجویان و دادستانهای گروه طالبان از هرکس که ظاهر و عقایدی متفاوت با آنها داشته باشد، درباره دین و ایمانشان سؤال میکنند و برای رفع شبهه، از آنان میخواهند که کلمه طیبه و شهادتین را تکرار کنند.»
به گفته وی، بسیاری از بازداشتشدگان برای در امان ماندن از شکنجه یا طولانیتر شدن دوران حبس، مجبور به امضای «بیانیه توبه» یا «تعهدنامه وفاداری» میشوند.
آقای پارسی همچنین به اجبار نوکیشان و سایر قربانیان دینی به اجرای عبادات اشاره کرد و گفت: «امتناع از حضور در نماز جماعت یا امتناع از دعا در چشم بازجویان ممکن است نشانهای از «نفاق» تلقی و به تنبیه فیزیکی منجر شود.»
این زندانی پیشین، همچنین از تحت فشار قرار دادن خانوادههای زندانیان خبر داد و گفت: «بازجویان و مأموران امنیتی گاهی خانواده و نزدیکان زندانیان را هدف فشار قرار میدهند؛ آنها تهدید، توهین یا حتی بازداشت میکنند تا زندانی را وادار به تسلیم یا پذیرش اظهاراتی تحمیلی نمایند.»
به گفته او، حتی در تماسهای تلفنی محدود، زندانیان مجبور میشوند جملاتی مانند «از رفتار گذشته پشیمانم» یا «گروه طالبان نیکاندیشاند» را تکرار کنند، زیرا میترسند که مکالماتشان شنود شود.
آقای پارسی در پایان هدف کلی این روشها را «شکستن شخصیت، توهین به باور انسانها و استقلال فکری افراد به منظور تبدیل آنها به انسانهایی فرمانبردار و بیصدا» عنوان کرد.
