✍️شاپور نایبزاده
قهار عاصی، در ۴ میزان ۱۳۳۵ خورشیدی در روستای ملیمه استان پنجشیر چشم به جهان گشود. پس از سپریکردن آموزشهای ابتدایی، برای ادامه آموزشهای عالی به کابل رفت و در دانشکده زراعت دانشگاه کابل مشغول درس شد. اما علاقه عمیق او به شعر و ادبیات پارسی، مسیر زندگیاش را به سوی شاعری و ادبیات کشاند و به تدریج به یکی از چهرههای برجسته شعر معاصر خراسانافغانستان بدل شد.
عاصی در دهههای پرآشوب خراسانافغانستان، با سرودههای عاشقانه، اجتماعی و آزادیخواهانهاش، دردها و آرزوهای مردم را بازتاب داد. شعر او آمیزهای از عشق و امید، در کنار رنجهای جنگ، مهاجرت و بیعدالتی بود. او با زبانی روان، صریح و تاثیرگذار، از آزادی، عدالت و کرامت انسانی سخن میگفت و شعر را وسیلهای برای بیان واقعیتهای جامعه و صدای مردم میدانست.
در ۶ میزان ۱۳۷۳ خورشیدی، در جریان نبردهای داخلی کابل، عبدالقهار عاصی در ۳۸سالگی بر اثر اصابت راکت به شهادت رسید.
اگر امروز زنده میبود، در آستانه هفتادسالگی قرار داشت. با اینحال، یاد و نام او همچنان زنده است و شعرهایش در میان دوستداران ادبیات پارسی کشور خوانده میشود.
از جمله آثار برجسته او میتوان به مجموعههای شعری مقامه گل سوری، لالایی برای ملیمه، دیوان عاشقانه باغ، غزل من و غم من، تنها ولی همیشه، از جزیره خون و از آتش، از ابریشم اشاره کرد. این آثار گستره نگاه شاعر را به عشق، زندگی، جنگ و سرنوشت انسان نشان میدهد و جایگاه او را به عنوان یکی از چهرههای ماندگار شعر معاصر خراسانافغانستان تثبیت میکند.
ششم میزان، سالروز شهادت عبدالقهار عاصی، فرصتی است برای بازخوانی آثار او، پاسداشت زبان و ادبیات پارسی، و یادآوری نقش شاعران در ثبت تاریخ و دردهای اجتماعی خراسانافغانستان. نام او به عنوان شاعری متعهد و بازتابدهنده آلام جامعه، در تاریخ ادبیات کشور پاینده خواهد ماند.
