آرزو پرنیان
میرجلالالدین کزازی، شاهنامهپژوه و استاد زبان و ادب پارسی، شاهنامهخوانی را هنری چندسویه دانسته و بر آموزش و پرورش تواناییهای هنری در این زمینه تاکید کردهاست.
تارنمای شبستان روز پنجشنبه ۲ میزان/مهر، گزارش دادهاست که کزازی این سخنان را در دوره تربیت مدرس شاهنامهخوانی و شاهنامهپژوهی در کرمانشاه ایران بیان کردهاست.
کزازی گفتهاست که شاهنامهخوانی تنها خواندن ابیات فردوسی نیست، بلکه ترکیبی از آواز، نمایش، شناخت معنا و تواناییهای هنری است و
شاهنامهخوان باید مفاهیم ابیات را با شیوه خواندن، حالت چهره و حرکات بدن به نمایش بگذارد.
در ادامه آمدهاست که او درک معنای ابیات را یکی از بخشهای مهم شاهنامهخوانی دانسته و گفتهاست که خواننده باید بر واژههای کلیدی هر بیت درنگ کند تا معنای مورد نظر فردوسی را آشکار سازد.
کزازی پژوهش در شاهنامه را دشوار دانسته و گفتهاست که این اثر، افزون بر زبان و ادبیات، لایههایی از تاریخ، فرهنگ، آیینها و اسطورههای ایران را در خود دارد.
او تاکید کردهاست که پژوهشگر شاهنامه باید در زمینههایی مانند واژهشناسی، ریشهشناسی، اسطورهشناسی و نمادشناسی آگاهی داشته باشد.
