شاکر حیات
امروز مصادف است با سالگرد حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ در امریکا، فاجعه‌ای که گروه القاعده مسوولیت آن را به‌عهده گرفت.
تنها یک روز پس از این حادثه، شورای امنیت سازمان ملل این اقدام را دهشت‌افکنی خواند، حق دفاع مشروع را به آمریکا داد و تعقیب سران القاعده و گروه ط-البان آغاز شد، آن‌هم در حالی که اسامه بن لادن زیر حمایت ملا عمر در قندهار زندگی می‌کرد. البته سازمان القاعده پیش‌تر، در سال ۱۹۹۹، به دلیل بمب‌گذاری در سفارتخانه‌های آمریکا در کنیا و تانزانیا، رسماً در فهرست گروه‌های دهشت‌افکن بین‌المللی قرار گرفته بود.
تا پیش از آن دهه، نگاه دنیا به دهشت‌افکنی بیشتر محدود به هواپیماربایی، بمب‌گذاری‌های پراکنده یا اقدامات افراد بود ولی گروه‌های مسلح ضد دولتی در ادبیات رسمی سازمان ملل وجود نداشت یعنی تا سال ۱۹۹۹ هیچ گروهی عنوان تروریستی نداشت و به گمان اغلب هنوز کسی نمی‌دانست دهشت‌افکن کیست و کارش چیست.
ولی در سال ۱۹۹۷م احمد شاه مسعود نخستین شخصیت سیاسی/نظامی بود که ماهیت و پیوند القاعده و گرکه ط-البان را برملا ساخت.
شورای امنیت سازمان ملل که وظیفه تحلیل، تجزیه، شناخت گروه های نظامی و در مجموع مسوولیت تامین صلح جهانی را برعهده داشت دو سال بعد از هشدار مسعود، متوجه به ماهیت تروریستی القاعده و گروه ط-البان گردید.
در‌واقع، تحول در شناخت دهشت‌افکنی برمیگردد به نبوغ مسعود که جهان را از این تهدید آگاه ساخته بود. اگر صدای مسعود شنیده می‌شد نه فاجعه‌ای ۱۱ سپتامبر اتفاق افتاده بود و نه دولت خراسان‌افغانستان در اختیار مجرمان بین‌المللی قرار می‌گرفت.
