سیحون کوهسار
امروز، هژدهم سنبله/شهریور، بیستوپنجمین سالگرد کشتهشدن احمد شاه مسعود، قهرمان ملی، فرا رسیده است. مردی که نامش با ایستادگی و افتخار در برابر اشغالگران و افراطگرایی گره خوردهاست.
در چنین روزی در سال ۱۳۸۰ خورشیدی (۹ سپتامبر ۲۰۰۱)، مسعود در شهرستان خواجه بهاوالدین تخار، در دامی مزدورانه گرفتار آمد؛ دو مهاجم مراکشی که خود را خبرنگار معرفی کرده بودند، با انفجار بمبهای جاسازیشده در دوربین و کمربندشان، جان او را گرفتند.
تنها دو روز بعد، جهان شاهد حملات ۱۱ سپتامبر در آمریکا بود؛ رخدادی که معادلات جهانی را دگرگون کرد و توجه جامعهی بینالمللی را به خراسانافغانستان معطوف ساخت.
اما سهم مسعود در تاریخ خراسانافغانستان، بسیار فراتر از این واقعه است. او نخستین بار با دلیری در برابر ارتش سرخ شوروی ایستاد و با تاکتیکهای چریکی هوشمندانه، خط مقدم مقاومت را در پنجشیر رهبری کرد.
اما شاید برجستهترین فصل مبارزات او، رویارویی با گروه ط-البان باشد؛ زمانی که اکثر فرماندهان میدان را خالی کرده یا تسلیم شده بودند، مسعود نهتنها تسلیم نشد، بلکه با سازماندهی به عنوان آخرین سنگر مقاومت در برابر خفقان و افراطگری گروه ط-البان ایستاد.
او در سالهای محاصره، با کمترین امکانات، اما با بالاترین اراده، از آزادی، مردم سالاری و هویت ملی خراسانافغانستان دفاع کرد و بارها هشدار داد که گروه ط-البان تنها ابزاری در دست شبکههای هراسافگنی فراملی هستند هشداری که پس از ۱۱ سپتامبر به واقعیت پیوست.
امسال، در حالی که گروه ط-البان بار دیگر بر خراسانافغانستان سایه انداختهاند، هرگونه بزرگداشت از این روز را ممنوع اعلام کردهاند.
اما خاطره مسعود و راه او، در دل میلیونها انسان که آزادی و عدالت را میخواهند، زنده خواهد ماند. یادش گرامی، و راهش پایدار.
