✍️سیحون کوهسار
محمد عبدالله، روزنامهنگار و نویسنده کشور، با استناد به پرونده قتل نصیر عبدالرحمان موسس بنگاه نشراتی میوند و چهار تن دیگر در جریان یک عملیات فرا قضایی در ۵ سرطان/ ۱۴۰۰، از نهادهای بینالمللی از جمله دیوان کیفری بینالمللی (آیسیسی) خواستار پیگرد کیفری مقامات ارشد دولت پیشین خراسانافغانستان شد.
به گفته او، این رویداد یک «خطای استخباراتی» نبوده و مصداق «جنایت جنگی» و «اعدام خودسرانه» است که مسوولیت آن متوجه طراحان عملیات در ریاست امنیت ملی و منظورکنندگان آن در ارگ ریاستجمهوری است.
بر اساس نوشته محمد عبدالله، در نیمهشب ۵ سرطان/تیر ۱۴۰۰، ماموران «قطعه خاص ۰۱» امنیت ملی، منزل مسکونی نصیر عبدالرحمان در روستای دهیحیای شهرستان دهسبز کابل را بدون ارایه حکم قضایی محاصره و با شکستن حریم خانه، وی، پسرش و سه تن از همسایگان را تیرباران کردند.
این عملیات با واکنش عمومی و مسدود شدن شاهراه توسط معترضان همراه شد.
ریاست عمومی امنیت ملی پیشین در همان روز با پذیرش وقوع «خطای استخباراتی»، وعده تشکیل هییت حقیقتیاب داد، اما با سقوط نظام جمهوری، این پرونده مسکوت ماند و عاملان از کشور فرار کردند.
عبدالله با اشاره به ماده ۲۸ اساسنامه رم، تاکید کرده که سقوط دولتها رافع مسوولیت جزایی نیست و این پرونده مشمول مرور زمان نمیشود. او خواستار دو اقدام حقوقی شده است:
۱. دیوان کیفری بینالمللی (آیسیسی): با توجه به عضویت خراسانافغانستان در این دیوان و مصداق بودن این رویداد از «جنایات جنگی»، دادستان آیسیسی صلاحیت بررسی تمام ردههای دخیل در این جنایت را دارد.
۲. صلاحیت جهانی: با استناد به نقض ماده ۶ میثاق حقوق مدنی و سیاسی حق حیات، بازماندگان میتوانند در کشورهای دارای صلاحیت جهانی مانند آلمان و فرانسه، علیه اشرف غنی به عنوان رییس جمهور و احمدضیا سراج رییس پیشین امنیت ملی اقامه دعوی کنند.
روزنامهنگار در بخشی از نوشته خود، سکوت رسانهها و نهادهای مدنی در قبال این پرونده را نیز مورد پرسش قرار داده و اعلام کرده که بررسی میتواند نقش دقیق هر یک از مقامات از جمله امرالله صالح و حمدالله محب را در این اعدام خودسرانه روشن کند.
نصیر عبدالرحمان تا صنف دوازدهم مکتب در کابل درس خواند و آموزشهای دینی را در شهر پیشاور پاکستان فرا گرفت.
سپس او به نبرد مسلحانه در برابر حکومت تحت شوروی سابق درافغانستان رو آورد.
آقای رحمان در ۱۳۶۷ خورشیدی در پیشاور چاپخانه میوند را تاسیس کرد و از آن زمان تا ۴ سرطان/۱۴۰۰ صدها عنوان کتاب در بازار کتاب خراسانافغانستان منتشر کرد.
نصیر عبدالرحمان روابط نزدیکی با رهبران احزاب جهادی در کابل داشت.
او کتابهای نوشتههای زیادی را از زبانهای عربی و اردو به پارسی ترجمه کرده است.
