آرزو پرنیان

علی باباچاهی، شاعر و منتقد ادبی ایران، روز دوشنبه ۴ حوت/بهمن، در ۸۳ سالگی در یکی از بیمارستان‌های کرج درگذشت.

غزل باباچاهی، پسر وی، اعلام کرده‌است که او بر اثر ایست قلبی و پس از یک دوره بیماری درگذشت.

علی باباچاهی متولد سال ۱۳۲۱ در بندر کنگانِ استان بوشهر بود.

او در مسابقه ادبی دانش‌آموزی دبیرستان‌های بوشهر و سپس شیراز رتبه نخست را به دست آورد.

شعرهایش در آغاز با نام مستعار «ع. فریاد» در مجلات تهران منتشر می‌شد؛ اما پس از آن‌که یکی از آثارش در مجله «امید ایران» به عنوان «بهترین شعر هفته» برگزیده شد، آثارش را با نام اصلی خود منتشر کرد.

از مجموعه شعرهای او می‌توان به «در بی‌تکیه‌گاهی»، «جهان و روشنایی‌های غمناک»، «از نسل آفتاب»، «صدای شن»، «از خاک‌مان آفتاب برمی‌آید»، «آوای دریامردان»، «منزل‌های دریا بی‌نشان است»، «نم نم بارانم»، «عقل عذابم می‌دهد»، «قیافه‌ام که خیلی مشکوک است»، «رفته بودم به صید نهنگ»، «پیکاسو در آب‌های خلیج فارس»، «فقط از پریان دریایی زخم‌زبان نمی‌خورَد»، «هوش و حواس گل شب‌بو برای من کافی‌ست»، «گل باران هزار روزه»، «دنیا اشتباه می‌کند»، «بیا گوش‌ماهی جمع کنیم»، «به شیوه خودشان عاشق می‌شوند»، «باغ انار از این‌طرف است», «در غارهای پر از نرگس»، «این کشتی پراسرار»، «اتاق بر آب راه می‌روم»، «قشنگی دنیا به همین است»، «آدم‌ها در غروب اسم ندارند» و «آئورا و دیگران من» اشاره کرد.

همچنین فیلمی با عنوان «باور کنید این هم یک شوخی بود» درباره زندگی علی باباچاهی ساخته شده‌است.