✍سیحون کوهسار
هر ماه رمضان که فرا میرسد، تصویر آن افطار خونین آن شب غمانگیز در منطقه دوغآباد کابل، در برابر چشمانم زنده میشود. رویداد دوغآباد در ماه رمضان سال ۱۳۹۸، تنها یکی از نمونههای دردناکی است که تناقض آشکار میان ادعای دینداری گروه طالبان و رفتار آنان را به تصویر میکشد.
آنها که خود را مدافع اسلام و مجری احکام شرعی معرفی میکنند، در شبی از ماه رمضان، دقیقاً در همان لحظهای که روزهداران آماده افطار کردن بودند، حمله را آغاز کردند.
تصور کنید، سربازان پولیسی که همه مسلمان و یک روز تمام را با روزهداری سپری کرده بودند، گرد هم آمده بودند تا در یک لحظه معنوی، روزه خود را باز کنند. در همین حال، مهاجمانی که خود را مسلمان میخوانند، ناگهان آتش گشودند و سفره افطار را غرق در خون کردند.
این رویداد و نظیر آن دهها پرسش را در ذهن تداعی مغبکند که در کجای اسلام کشتن روزهداران آن هم در لحظه افطار، مجاز شمرده شدهاست؟
اسلام در والاترین سطح خود، دینی است که بر احترام به جان انسانها، حتی در میدان نبرد، تاکید بسیار دارد. در ماه رمضان، این احترام باید دوچندان باشد.
اما آنچه در دوغآباد کابل رخ داد، نه تنها با اخلاق جنگی اسلام، بلکه با ابتداییترین اصول انسانی نیز در تضاد کامل بود.
گروه طالبان با این دست اقدامات، نشان دادند که دینداری آنها فراتر از شعارهایی سطحی و بهرهگیری از نام اسلام برای مشروعیتبخشی به خشونت نیست.
آنها نه تنها در دوغآباد بلکه در مناطق مختلف طی سالها به جان مسلمانان احترام نگذاشتهاند، حتی در مقدسترین ماه مسلمانان نیز خون و وحشت آفریدند.
