افسری
اپستین که متولد و بزرگ شده استان نیویارک بود، در نیمه دهه ۱۹۷۰ در مکتب خصوصی شهرستان دالتون، ریاضی و فیزیک تدریس میکرد.
گفته میشود پدر یکی از شاگردانش آنقدر تحت تاثیر او قرار گرفته بود که اپستین را به یکی از شرکای ارشد بانک سرمایهگذاری والاستریت «بر استرنز» معرفی کرد.
او ظرف چهار سال شریک آن بانک شد، شرکت خودش را تاسیس کرد به سرعت به موفقیت رسید.
اپستین خیلی زود شروع به خرج ثروتش کرد، خانه های بزرگ در نیویارک، مزرعه در نیومکزیکو و همچنین معاشرت با چهرههای مشهور، هنرمندان و سیاستمداران.
اپستین در سال ۲۰۱۱ به نیویارک پست گفت، «من یک شکارچی جنسی نیستم، من یک مجرم هستم.»
او در ۱۰ اگست سال ۲۰۱۹ در حالی که بدون امکان آزادی با قرار وثیقه، در انتظار محاکمه به اتهام قاچاق جنسی بود، در سلولش در زندانی در نیویارک جان باخت.
این اتفاق بیشتر از یک دهه پس از محکومیت او به جرم درخواست ارتباط جنسی از یک فرد زیر سن قانونی رخ داد، جرمی که باعث شد او بهعنوان مجرم جنسی قلمداد شود.
این بار او متهم شده بود که یک
«شبکه گسترده» از دختران زیر سن قانونی را برای مقاصد جنسی مدیریت میکرده است، او با رد این اتهامات، خود را بیگناه دانست.
در نوامبر ۲۰۲۵، هر دو مجلس کنگره امریکا با اکثریت قاطع «قانون شفافیت پروندههای اپستین» را تصویب کردند.
اندکی بعد، دونالد ترامپ، رئیس جمهور امریکا این لایحه را امضا کرد که وزارت دادگستری را موظف میکرد تا ۱۹ دسامبر همه پروندههای مربوط به تحقیقات کیفری درباره اپستین را منتشر کند.
در ۳۰ جنوری امسال، بیش از سه میلیون سند، توسط وزارت دادگستری امریکا منتشر شد.
در یکی از ویدیوها اپستین را نشان میداد که در پاسخ به این پرسش که خودش را «خود شیطان» میداند، با لبخند پاسخ میدهد، «یک آینه خوب دارم.»
ویدیوی کامل این گفتگو ۲ ساعت را در بر میگیرد و اینکه به چه منظور ثبت شدهاست معلوم نیست.
تاد بلانش، معاون دادستان کل امریکا، گفت انتشار این اسناد در روز جمعه «پایان یک فرایند بسیار جامع شناسایی و بررسی اسناد» را نشان میدهد.
اما فعالان، از جمله شماری از اعضای حزب دموکرات، معتقدند این وزارتخانه بدون توجیه کافی، از انتشار تعداد زیادی از اسناد خود داری کردهاست.
موادی که تاکنون از سوی مقامات امریکایی در اختیار عموم قرار گرفته، روشنی تازهای بر زندگی این مجرم جنسی و حلقه پرنفوذ و پرحاشیه اطراف او انداختهاست.
دونالد ترامپ، رئیسجمهور امریکا، در سال ۲۰۰۲ به مجله نیویارک گفت، من جف را ۱۵ سال است که میشناسم آدم فوقالعادهای است، همنشینی با او خیلی لذتبخش است. حتی گفته میشود که او به زنان زیبا به اندازه من علاقه دارد، و بسیاری از آنها هم نسبتاً جوان هستند، «شکی در آن نیست جفری از زندگی اجتماعیاش لذت میبرد.»
کاخ سفید اعلام کرد که ترامپ «سالها پیش» اپستین را به دلیل «رفتار زننده با کارکنان زن» از باشگاه خود بیرون انداخته بود.
خود ترامپ گفت که اپستین زنان جوانی را که در اسپای باشگاه ساحلی مارالاگو کار میکردند «دزدید». او افزود، «وقتی این کار را کرد، کارش تمام شد.»
اپستین در سال ۲۰۰۳ همراه با هاروی واینستین، تهیهکننده وقت سینما، تلاش ناموفقی برای خرید مجله نیویارک انجام داد؛ سالی که ۳۰ میلیون دالر به دانشگاه هاروارد کمک مالی کرد.
اخیرا بیل کلینتون، رئیس جمهور پیشین امریکا و همسرش هیلاری کلینتون، وزیر خارجه اسبق این کشور با حضور و شهادت در تحقیقات کنگره درباره جفری اپستین، موافقت کردهاند.
جفری اپستین همچنین با پیتر مندلسون، سیاستمدار بریتانیایی، دوستی داشت. دوستیای که به گفته مندلسون از آن پشیمان است و در سال ۲۰۲۵ به قیمت از دست دادن سمت سفارتش در امریکا منجر شد.
با وجود برخی دوستیهای پرسروصدا، اپستین تلاش میکرد زندگی شخصیاش را خصوصی نگه دارد و بنا به گزارشها از مراسم عمومی و دعوتهای رستورانتی پرهیز میکرد.
او با زنانی چون اوا آندرسون دوبین، برنده عنوان ملکه سویدن، و گیسلین مکسول، دختر رابرت مکسولِ ناشر، رابطه داشت.
در سال ۲۰۰۵، والدین یک دختر ۱۴ساله به پولیس فلوریدا گفتند که اپستین در خانهاش در پالم بیچ به دخترشان تعرض کردهاست. پولیس در جریان جستجوی این خانه، عکسهایی از دختران را در سراسر خانه کشف کرد.
روزنامه میامی هرالد گزارش داد که سوءاستفاده اپستین از دختران زیرسن قانونی به سالها پیش بازمیگردد.
مایکل رایتر، مسئول امنیتی شهرستان پالم بیچ، به این روزنامه گفت، شکایت ها شامل پنجاهوچند مرد و زن بود که همه آن ها تقریبا یک روایت واحد را بیان میکردند.
مایکل وُلف نویسنده مجله نیویارک در گزارشی در سال ۲۰۰۷ گفت، در حالی که پرونده اپستین مراحل قضایی را طی میکرد، «او هرگز درباره دخترها پنهانکار نبوده است.»
از سال ۲۰۰۸، نام اپستین در فهرست مجرمان جنسی سطح سه در ایالت نیویارک ثبت شده بود، اپستین پس از محکومیتش همچنان صاحب املاک و داراییهای خود باقی ماند.
در دسامبر ۲۰۱۰، اندرو مانتباتن ویندزور، سومین فرزند ملکه الیزابت دوم که در آن زمان با عنوان شاهزاده اندرو شناخته میشد، در عکسهایی در پارک مرکزی نیویارک در کنار اپستین دیده شد که جنجالبرانگیز شد.
اندرو در مصاحبهای با بیبیسی در نوامبر ۲۰۱۹ گفت که از سال ۱۹۹۹ اپستین را میشناخته و در سال ۲۰۱۰ برای قطع رابطه با او به نیویارک رفتهاست. او گفت از اقامت در خانه این سرمایهدار در آن سفر پشیمان است و با این کار «به جایگاهش صدمه زدهاست».
بر اساس ایمیلهای مربوط به سال ۲۰۱۱ که سالها بعد منتشر شد، اندرو برای مدتی طولانیتر از آنچه پیشتر اعتراف کرده بود با اپستین در تماس بوده است، در پی جنجالهای بعدی، او در سال ۲۰۲۵ از عناوین سلطنتیاش خلع شد.
ویرجینیا رابرتس، یکی از شاکیان اپستین که بعدها با نام ویرجینیا جیوفره شناخته شد، ادعا کرد که در اوایل دهه ۲۰۰۰، زمانی که ۱۷ ساله بوده، مجبور شده با اندرو رابطه جنسی برقرار کند.
اندرو بهطور قاطع داشتن رابطه جنسی با ویرجینیا جیوفره را رد کرد و از عکس خود با جیوفره اظهار بیخبری کرد.
اما در سال ۲۰۲۲، او برای حلوفصل شکایتی که خانم جیوفره به اتهام سوءاستفاده جنسی مطرح کرده بود، میلیونها دالر به او پرداخت کرد.
جزئیات تازهای نیز درباره دوستی سارا فرگوسن، همسر سابق اندرو، با اپستین منتشر شد، که نشان میداد فرگوسن زمانی که اپستین در زندان بوده، با او در تماس بوده است. اپستین در ۶ جنوری ۲۰۱۹ پس از بازگشت از پاریس با جت خصوصی، در نیویارک بازداشت شد.
به نقل از گزارش ها پس از آن که دادگاه با آزادی او با قرار وثیقه مخالفت کرد، اپستین در زندان متروپولیتن نیویارک نگهداری میشد. او در ماه جنوری برای مدت کوتاهی به بیمارستان منتقل شد. به دلیل آنچه بهطور گسترده بهعنوان جراحات ناحیه گردن گزارش شد، اما نه مسئولان زندان و نه وکلایش بهطور رسمی درباره آن اظهارنظر نکردند.
در آخرین حضور او در دادگاه در ۳۱ جنوری، مشخص شد که دستکم یک سال را در زندان خواهد گذراند و محاکمهاش زودتر از تابستان ۲۰۲۰ برگزار نخواهد شد، دادستانها گفتند خواهان هیچ تاخیری نیستند و برگزاری سریع دادگاه به نفع عموم است. اپستین هرگز به دادگاه نرفت.
بعد از مرگ اپستین، دوست دختر سابق او، گیسلین مکسول، مورد توجه رسانهها قرار گرفت.
در دسامبر ۲۰۲۱، هیئت منصفهای در شهر نیویارک او را به پنج مورد از شش اتهام مجرم شناخت، از جمله جدیترین اتهام، قاچاق جنسی یک کودک خردسال بود، او به ۲۰ سال زندان محکوم شد، به این معنا که این زن ۶۰ ساله ممکن است تمام بقیه عمر خود را پشت میلههای زندان سپری کند.
اما پس از محکومیتش، مکسول ابراز پشیمانی کرد و گفت، «بزرگترین پشیمانی زندگی من این است که روزی با جفری اپستین ملاقات کردم.»
او در ادامه گفت، اما امروز در نهایت موضوع اپستین نیست، امروز برای آن است که من محکوم شوم و قربانیان بتوانند تنها در دادگاه با من صحبت کنند، به شما میگویم، برای دردی که تجربه کردید، متأسفم. امیدوارم محکومیت و زندان سخت من برای شما آرامش و پایان ماجرا را به ارمغان بیاورد.
وکلای مکسول خواهان تجدید نظر در حکم دادگاه شدند، این درخواست در نهایت توسط دیوان عالی ایالات متحده رد شد.
