محمد هارون خردمند
سمیع یوسفزی، خبرنگار آزاد در یک تحلیل تازه، از تنشهای روبهافزایش میان گروه طالبان و پاکستان خبر میدهد؛ او این رابطه را یک «داستان عاشقانهی ناکام» توصیف کرده و از دگرگونی عمیق در مناسبات دو طرف، سخن میگوید.
آقای یوسفزی میگوید که روابط گروه طالبان و پاکستان در اوایل دهۀ ۱۳۷۰ خورشیدی و در زمان حکومت بنظیر بوتو شکل گرفت؛ دورانی که هر دو طرف از منافع و اهداف مشترک برخوردار بودند و همکاریهای استخباراتی و سیاسی میانشان روبهگسترش بود.
به گفتهی او، این همکاری تا سال ۲۰۰۱ دوام یافت، اما پس از حملات یازدهم سپتامبر و پیوستن اسلامآباد به ائتلاف به رهبری امریکا، شکاف جدی میان دو طرف ایجاد شد. پاکستان در آن زمان در کنار دشمن گروه طالبان قرار گرفت و این چرخش، بهباور یوسفزی، نقطۀ آغاز بیاعتمادی عمیق میان دو طرف بود.
با آنکه این روابط در سالهای پسین، دوباره نزدیک شد و اوج آن در سقوط دولت پیشین خراسانافغانستان و بازگشت گروه طالبان به کابل دیده شد، اما یوسفزی تأکید میکند که گروه طالبان «بیوفایی گذشته» پاکستان را فراموش نکردهاند و همین امر، سبب سردی و قطع بخشهایی از همکاریها شدهاست.
او در ادامه افزودهاست که اکنون پاکستان در موقعیت دشواری قرار گرفته و سیاستهایش از «نارضایتی و خشم» نسبتبه گروه طالبان حکایت دارد.
یوسفزی در اخیر گفته است که تنشهای کنونی، از جمله اقدامهای نظامی مرزی، نشان میدهد که «دوران روابط گرم» اسلامآباد و گروه طالبان به پایان رسیده و این دو جناح، وارد مرحله تازهای از رویارویی شده اند.
