مریم تاجیک

برخی از زنان آموزش‌دیده در قندهار که به‌دلیل ممنوعیت کار، یا از دست‌دادن شغل خود، برای تامین هزینه‌های زندگی به خامک‌دوزی روی آورده‌اند.

آنان امروز، ۷ اسد/مرداد، گفته‌اند که درآمد این کار در مقایسه با زمان و زحمتی که صرف می‌کنند، ناچیز است و تنها بخشی از نیازهای خانواده‌ شان را تامین می‌کند.

نجلا الهام که پیش‌تر کارمند دولت بود، گفته‌است که پیش از روی‌کار آمدن گروه ط-البان به قدرت، هزینه‌های زندگی خود را با معاش خود تامین می‌کرد، اما پس از ممنوعیت کار زنان، ناچار شد در خانه خامک‌دوزی کند.

فریبا اسلم، فارغ دانشکده اداره عامه دانشگاه قندهار، نیز از جمله زنانی‌است که پس از از دست دادن شغل‌اش، به خامک‌دوزی روی آورده‌است.

بانو اسلم می‌گوید، با وجود داشتن سواد عالی، برای دوخت یک یخن خامکی حدود سه‌ماه کار می‌کند، اما در پایان حتی ۱۰ هزار روپیه نیز به دست نمی‌آورد.

به گفته زنان خامک‌دوز، پایین‌بودن قیمت‌ها سبب شده است که درآمد حاصل از چند ماه کار، حتی برای تامین هزینه‌های اولیه یک خانواده نیز بسنده نباشد.

این در حالی‌ست که یخن‌های دست‌دوز قندهاری از صنایع دستی قدیمی خراسان‌افغانستان به شمار می‌رود.